რეჟისორი, რომელმაც ქართული თეატრი დახურვას გადაარჩინა, სამშობლოდან გულნატკენი ორჯერ წავიდა

აფთარივით მოქნილი და მოუსვენარი, მდგომარეც მოძრაობისთვის დაძრული, სახე ეშხით სავსე, შავგვრემანი, სანდომიანი, ჯანსაღი და მიმზიდველი ბრდღვიალა თვალები, სწორი ცხვირი და ლამაზი ბაგე-კბილი, მტკიცე მოხაზული ტუჩები და მოკლედ შეკრეჭილი ულვაშები – ასეთი იყო კოტე მარჯანიშვილის გარეგნობა – რეჟისორის, რომელმაც თავისი ვალი მოიხადა დრამის, ოპერისა და ოპერეტების წინაშე, მუშაობდა კინემატოგრაფიაში, გატაცებული იყო პანტომიმით, განზრახვა ჰქონდა, ემუშავა ცირკში.

კოტე მარჯანიშვილი 1872 წელს ყვარელში დაიბადა. განათლება თბილისის პირველ გიმნაზიაში მიიღო, სადაც სასკოლო წარმოდგენებში მონაწილებდა ხოლმე. თეატრის გარემო მისთვის უცხო არც სახლში იყო. ქართული თეატრის ბრწყინვალე არტისტები: ვასო აბასიძე, კოტე მესხი, მაკო საფაროვა-აბაშიძე და ლადო მესხიშვილი ხშირად სტუმრობდნენ მარჯანიშვილის სახლს. ეს მოწინავე ოჯახი თეატრისა და პოეზიის ყოველი წარმომადგენლისთვის კარს ფართოდ აღებდა. ქართულ თეატრს მუდმივი ჭერი არ ჰქონდა და ხშირად რეპეტიციები მარჯანიშვილის ბინაში იმართებოდა. ყოველივე ამან კოტეს საშუალება მისცა თეატრის რეპეტიციები ბავშვობიდანვე ენახა.

მისი თეატრით გატაცება ნელ-ნელა სულ უფრო აშკარა ხდებოდა, თუმცა კოტეს მსახიობობას არავინ ურჩევდა, რადგან იმ პერიოდში არტისტების მდგომარეობა აუტანელი იყო. შინაური წარმოდგენების გამართვას კი, როგორც გასართობს, ისე უყურებდნენ. კოტეც ამით სარგებლობდა და ყვარელში მათ ხშირად აწყობდა. თავად იყო რეჟისორი, მსახიობი, მხატვარი, აკეთებდა დეკორაციებს, აგებდა სცენას. წარმოდგენები ადგილობრობრივებში დიდი მოწონებით სარგებლობდნენ, თუმცა კოტემ ერთი გლეხისგან შენიშვნა მაინც მიიღო. დადგმული პიესები რუსულენოვანი იყო, ქართველ გლეხებს კი უცხო ენა არ ესმოდათ. კოტემ შენიშვნა უმალ გაითვალისწინა და „კაკო ყაჩაღი“ დადგა, რასაც საყოველთაო აღფრთოვანება მოჰყვა. წარმოდგენის გასამართად კოტე თელავშიც მიიწვიეს, სადაც შემდგომში არაერთი საქველმოქმედო სპექტაკლი დადგა, რისთვისაც ილია ჭავჭავაძის „ივერიამ“ სამადლობელი წერილი მიუძღვნა.

კოტეს პროფესიულ სცენაზე ასასვლელად, ერთი შეხედვით, ყველაფერი მზად იყო. სურვილიც დიდი ჰქონდა, მაგრამ სირთულე ამ ხელოვნებისა აშინებდა, რადგან პროფესიონალური განათლება არ ჰქონდა და მისი შეძენაც ადვილი არ იყო. ოჯახური პირობები, რომლებმაც მას ფუფუნებით სავსე ბავშვობა შეუქმნა აღარ არსებობდა. დედის გარდაცვალების შემდეგ ოდესღაც დოვლათით სავსე ოჯახი უკან-უკან წავიდა და კოტემ გაფიქრებაც ვერ მოასწრო მატერიალური ბაზა ხელიდან ისე გამოეცალა.

მიუხედავად ამისა, მისი პროფესიულ სცენაზე ასვლა მაინც მოხდა. დებიუტი 22 წლის ასაკში ქუთაისის თეატრში შედგა. იმავე წელს თბილისელი მაყურებლის წინაშე ერეკლეს როლში წარსდგა („პატარა კახი“). მან მაყურებლის გულის მოგება მალევე შეძლო, მისი ნიჭით უამრავი ადამიანი აღფრთოვანდა. ჩქარი მოფიქრებისა და ათვისების ნიჭით დაჯილდოებულმა ისიც იცოდა, რომ ბევრი მუშაობა სჭირდებოდა. ვარჯიშებითა და რეპეტიციებით სულ მალე საოცარი ოსტატობა შეიძინა, თუმცა ქართული თეატრის სინამდვილე გამოცდილების განმტკიცება-განვითარების საშუალებას არ აძლევდა.

კოტეს უკანასკნელი როლი ქართულ სცენაზე „ბოშა ქალი ზანდაში“ იონელი იყო. პიესა ცუდი ენით იყო ნათარგმნი და მოკლე დროში დაიდგა. სპექტაკლის შემდეგ დაწერილ რეცენზიებში კოტეს შესრულებული როლი დაუწუნეს. მთავარ მიზეზად მისი გულგრილი დამოკიდებულება და უპასუხისმგებლობა დაასახალეს. საყვედურმა მსახიობს გული ძალიან ატკინა და ქართული თეატრიდან გაქცევა აიძულა.

სამსახიობო მოღვაწეობას კოტე რუსეთში აგრძელებს. ის რუსი მაყურებლის აღტაცებასა და აღფრთოვანებასაც მალევე ახერხებს. მას უკვე არა ერთ დასში იწვევენ. 1901 წლიდან კი ჩეხოვის „ძია ვანიას“ დადგმთ მისი რეჟისორული ნათლობაც ხდება. მომდევნო ოთხი წლის განმავლობაში, როგორც მსახიობობას, ისე რეჟისორობას ერთდროულად ახერხებს. შემდგომში კი მთლიანად სარეჟისორო საქმიანობაში ერთვება. მოწვევებს ხარკოვის, კიევისა და ოდესის თეატრებიდან იღებს. კლასიკურ და თანამედროვე პიესებს საუკეთესოდ დგამს და პერსპექტიული, ნიჭიერი რეჟისორის სახელს იხვეჭს.

მალე მას მოსკოვში, ნეზლობინის თეატრში იწვევენ, სადაც ჰამსუნის „ცხოვრების ბრჭყალებსა“ და იბსენის „პერგიუნტს“ დგამს. გარდა ამისა, „ძმები კარამაზოვებისა“ და „ჰამლეტის“ სასცენო განხორციელებებში მონაწილეობს. ამის შემდეგ, მარჯანიშვილი მოსკოვში „თავისუფალ თეატრს“ აარსებს. აქ განხორციელებული ნოვატორული, მარჯანიშვილისეული, სპექტაკლები ვახტანგოვისა და სხვა ავანგარდული მიმდინარეობის თეატრებზე შთამაგონებელ გავლენას იქონიებს. რეჟისორულ ბიოგრაფიაში ასევე აღსანიშნავია კიევში ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყაროს“ გახმაურებული დადგმა. მომდევნო წლებში კოტე სხვადასხვა ქალაქებში თეატრებს აარსებს, ქმნის ლექტორიუმებსა და ახალგაზრდებში საგანმანათლებლო საქმიანობას ეწევა.

1922 წელს მდიდარი გამოცდილებისა და ავტორიტეტის მქონე რეჟისორი სამშობლოში ბრუნდება. ამ დროისათვის ქართული თეატრი უმძიმეს დღეშია. გასაბჭოების პროცესმა გავლენა მასზეც მოახდინა. თეატრი დახურვის პირას იდგა, რისგანაც მარჯანიშვილმა „ცხვრის წყაროს“ დადგმით იხსნა. 1922 წლის 25 ნოემბერი – ქართული თეატრის ისტორიაში ღირსშსანიშნავი თარიღია. ის განახლებისა და ახალი ხანის დასაწყისია.

კოტეს სამშობლოში დარჩენას სთავაზობენ, რასაც თანხმდება და რუსთაველის სახელობისა და საოპერო თეატრებში აქტიურ მოღვაწეობასაც იწყებს. ასევე მნიშვნელოვანია მისი როლი ქართულ კინემატოგრაფიში. მარჯანიშვილს გადაღებული აქვს ფილმები: „ქარიშხლის წინ“ ; „სამანიშვილის დედინაცვალი“ ; „კრაზანა“ და სხვა.

რუსთაველის თეატრში მოღვაწეობას კოტე თავის მოწაფე სანდრო ახმეტელთან ერთად აგრძელებს, თუმცა მათ შორის დაპირისპირება ხდება და მარჯანიშვილი დასთან ერთად ქუთაისის თეატრში გადადის, თუმცა გასტროლებზე თბილისში მალევე იწვევენ, რომელიც ტრიუმფით სრულდება. ხალხს სპექტაკლის შემდეგ მარჯანიშვილი ხელში აყვანილი გამოჰყავს. ამის შემდეგ, რეჟისორი გადაწყვეტს თეატრი თბილისში გახსნას – ასე დაარსდა ახლა უკვე კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრი.

თბილისში მოღვაწე დასს გასტროლებით მოსკოვსა და კიევში იწვევენ, სადაც არნახულ წარმატებას აღწევს. ქართული თეატრის ისტორიაში საოცარი ეპოქა დადგა და სწორედ ამ დროს რეჟისორსა და მსახიობებს შორის დაპირისპირება ხდება. მსახიობთა დასს პრეტენზიები უჩნდება. ისინი ამბობენ, რომ მარჯანიშვილი მოძველდა და განვითარების ახალი გზების ძიებაა საჭირო, თუმცა ვის უნდა მოეძებნა ეს ახალი გზები, არავინ იცის.

ასე თუ ისე, კოტეს სამშობლოში გული კიდევ ერთხელ ატკინეს. ის წავიდა თავისივე დაარსებული თეატრიდან და წავიდა საქართველოდანაც. მოსკოვის ყველა თეატრის კარი მისთვის ღია იყო და მოღვაწეობაც იქ გააგრძელა, თუმცა ძალიან მალე, რეპეტიციის დროს, 61 წლის ასაკში, კოტე მარჯანიშვილი გარდაიცვალა. მისი ფერფლი თბილისში ჩამოიტანეს და ოპერისა და ბალეტის თეატრის ეზოში დაკრძალეს, მოგვიანებით კი მთაწმინდაზე გადაასვენეს.

კოტე მარჯანიშვილმა მეოცე საუკუნის თეატრის ჩამოყალიბება-განვითარებაში უდიდესი წვლილი შეიტანა. მან ორ ქვეყანას- საქართველოსა და რუსეთს ეპოქა შეუქმნა.
მიუხედავად იმისა, რომ სამშობლოდან წასვლა რამდენჯერმე გულნატკენს მოუწია, რეჟისორმა თავის მემუარებში დაწერა: „გულითადი მადლობა დიდ რუსეთს. მან მომცა უნარი ადამიანის სულის კუნჭულებში ჩაწვდომისა. მიმაჩვია ჩემი არსების შიგნიდან ცხოვრების განსჭვრეტას, მაგრამ მის მშვენიერ სუსხიან დღეებს არ ჩაუკლავთ ჩემში მოგონებანი მშობლიური მხურვალებისა. მის მშვიდ გულკეთილობას წუთითაც არ გაუნელებია მშობლიური რიტმები, ქართული ტემპერამენტი, ფანტაზიის თავშეუკავებელი რბოლა, რაც მომცა ჩემმა პატარა, საყვარელმა, საქართველომ.”

ავტ. ქეთევან ბაჭველაშვილი
წყარო: sazogadoeba.ge
2014 წ.
Read More

ქართული კინო – „მეჩეჩზე შერჩენილი გემი“

– რაღაც უნდა გითხრათ, მაგრამ ამას ნუ გამოაქვეყნებთ…

– შევეცდები, მაგრამ პირობას ვერ მოგცემთ.

– მე ერთი ….. , მაგრამ ხელოვნებაზე შეყვარებული, გადაჭარბებული პასუხისმგებლობით „დაწყევლილი“ კინორეჟისორი ვარ და მოდით, ამ ინტერვიუშიც ჩემზე ბევრ საქებარ სიტყვას ნუ იტყვით. ზოგადად ვისაუბროთ ქართულ კინოზე…

„ ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“, „ზოგი ჭირი მარგებელია“, „კარიერი“, „როცა დედები შინ არ არიან“, „ უცხო ფრინველი“… ამ ფილმების რეჟისორი პავლე ჩარკვიანი დღეს ჩვენი სტუმარია და შეთანხმებისამებრ „ზოგადად ქართულ კინოზე“ ვსაუბრობთ.

– ბატონო პავლე, თქვენს ფილმებს იცნობენ, თქვენ – ნაკლებად. არ გწყინთ?

– პირიქით რომ ყოფილიყო, ეს უფრო მეწყინებოდა.

40 წელი ემსახურეთ ქართულ კინოს. დღეს რას საქმიანობთ?

– ვპენსიონერობ… შეთავსებით კი ვბერდები. ესეც ხომ თავისებური საქმიანობაა?…

-ესე იგი, კინოს საბოლოოდ ჩამოშორდით?

-არა, რატომ? დროდადრო კამერასთან მაინც მიწევს დგომა… სიზმარში…

 სიზმრის კეთილად ახდენას გისურვებთ.

– გმადლობთ, მაგრამ ეს რიტორიკული სურვილია. აი, იმაზე კი ნამდვილად ვწუხვარ, რომ მე აღარასოდეს…

-მოდით, „არასოდეს ვთქვათ არასოდეს“ როცა ეს ჩვენს სანუკვარ სურვილებს ეხება… წეღან საუბარში აღნიშნეთ, რომ აღარ ხართ ბრძოლის მთავარსარდალი… ფილმის გადაღება ბრძოლაა?

– დიახ, ეს ლოკალური მნიშვნელობის ომია და ამ ომის მთავარსარდალი რეჟისორია. როდესაც ფილმის გადაღებას იწყებ, შენ იწყებ ბრძოლას მოსაგებად, ან წასაგებად. თუ ცუდი ფილმი გამოვიდა, პირველ რიგში, დამნაშავე რეჟისორია, ხოლო თუ კარგი ფილმი გამოვიდა, „ დამნაშავე“ ისევ რეჟისორია. სხვათა შორის, ჩემს უკანასკნელ “ბრძოლას” შეეწირა ჩემი ჯანმრთელობაც. ბოლო ფილმზე „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ მუშაობისას ინფარქტი გადავიტანე. ქვეყანაში შექმნილი მდგომარეობისა და უსახსრობის გამო, 1992 წელს ჩაშვებული ფილმი 1998 -ში გამოვიდა. გაჭიანურება ყველაფერზე აისახება: ფილმის ხარისხზე, ადამიანის ნერვებზე და ა. შ. როდესაც შენ შემოქმედებაში გულსა და სულ ჩადებ (ამის გარეშე კი ვერაფერ ღირებულს ვერ შექმნის ხელოვანი) და დასასრული არ ჩანს, ეს განადგურებს. რეჟისორი, რომელიც ფილმის გადაღებას იწყებს, არ უნდა გაამათხოვრო და ფულის საშოვნელად კარდაკარ არ უნდა გაუშვა. ეს მას ამცირებს და ღირსებას ულახავს.

– მახსოვს, ერთ-ერთმა კონოკრიტიკოსმა ასეთი სიტყვები თქვა: „ქართული კინოს ფენომენი გაქრა“… თქვენ როგორ შეაფასებთ დღეს ქართულ კინოს?

– ქართული კინოს ფენომენი არსად არ გამქრალა. ის ისევ არის და მხოლოდ ხელშეწყობა სჭირდება. მეჩეჩზე შერჩენილ გემს რა სჭირდება რომ გაცუროს? – მოზღვავება. როგორც გემი ვერ გაცურდება წყლის გარეშე, ისე კინო ვერ განვითარდება ფულის გარეშე. ეს სახელმწიფომ თავის თავზე უნდა აიღოს. ხელისუფლების მხრიდან კინოს დაფინანსება „პიარულად“ და „მიშურად“ ვითარებას არსებითად ვერ შეცვლის. ნახეთ თურქეთი! ჩადეს ფული და სასურველი შედეგიც მიიღეს. თუ ჩვენშიც ასე მოხდება, წარმატება არ დააყოვნებს. საქართველო ხომ ხელოვნების ნიშნით აღბეჭდილი ქვეყანაა.

და კიდევ: ხელოვანმა არ უნდა იტრიალოს „სასახლის კარზე“, – ეს ხელოვნებას ხელს უშლის.

უნდა არსებობდეს რაღაც გზები, რომ ხელისუფლების მფარველობის ქვეშ მყოფმა ნაკლებად ნიჭიერმა არ გადათელოს ძალიან ნიჭიერი. მაშინ ქართული კინო გაცოცხლდება.

იშვიათ გამონაკლისს თუ არ ჩავთვლით, სმწუხაროდ, საქართველოში მაინც დარჩა ხელოვანის წარმომავლობა მისი მომავალი წარმატების განმსაზღვრელი – თუ რეჟისორების წრიდან, ან მსახიობების ოჯახიდან არ ხარ, მაინც გიჭირს დამკვიდრება და გზის გაკვალვა.

-ეს დღეს კიდევ იგრძნობა?

-თუ გრძნობა გაქვს, იგრძნობა..

-დღეს ბევრი ხელოვანი ტოვებს თავის სფეროს და პოლიტიკაში მიდის. როგორ შეაფასებთ ხელოვნებიდან პოლიტიკაში „გადაბარგებას“ ?

– მე არ მივესალმები ნიჭიერი ხალხის პოლიტიკაში წასვლას. თუმცა ქვეყნის მიმართ გულგრილი არავინ უნდა იყოს. რაკი ადამიანი ნიჭიერია, ხალხმა გამოარჩია და შეიყვარა, მას უსმენს ხალხი და თავისი სიტყვა უნდა შეაწიოს ქვეყანას, თუმცა არ არის აუცილებელი პოლიტიკაში გადაინაცვლოს. ამ ტენდენციას მე გადაბარგებას კი არა, ორ სკამზე ჯდომას, ან თუნდაც ორი კურდღლის დევნას დავარქმევდი. უმეტეს შემთხვევაში ამას სასურველი შედეგი არ მოაქვს.

– ისევ კინოს დავუბრუბდეთ. როგორ ფიქრობთ, რა დაემართა ქართულ კინოს, როდესაც ის საბჭოთა ცენზურისგან გათავისუფლდა და განვითარების ნაცვლად, თითქოს, ყველაფერი გაჩერდა. როგორ შეაფასებთ ქართული კინოს განვითარების ისტორიის ამ მონაკვეთს – 90 -იანი წლებიდან დღემდე და დღეს რამდენად ჩართულია სახელმწიფო ეროვნული კინემატოგრაფიის განვითარებაში?

-ქართულ კინოში 90 -ან წლებში და მის შემდეგაც ისევ ის ხალხი იყო, ისევ ის პროფესიონალები იყვნენ, მაგრამ არ იყო დაფინანსება. ქვეყანას ისე ძალიან უჭირდა, რომ ამაზე ვერავინ ფიქრობდა.

მე არ მიყვარს „წაქცეული კაცის ცემა“, მაგრამ ერთს მაინც ვიტყვი: იმის მაგივრად, რომ ქართული კონო განევითარებინათ და აეღონძინებინათ, კინოსტუდია „ქართულ ფილმს“ ზურგი შეაქციეს და დაფინანსების გარეშე დატოვეს. ქართული ფილმის საპირწონედ შეიქმნა კინოცენტრი, რომელიც ფინანსდება სახელმწიფოს მიერ, მაგრამ ნახეთ, როგორ ფინანსდება? – ფინანსდება გარკვეული ნაწილი, დანარჩენი ისევ ფილმის რეჟისორმა და პროდიუსერმა უნდა უნდა მიოძიონ. ქართული კინო, დღეს არსებული „თანადგომით“, მაინც განწირულია.

-კინოარქივზეც მინდა გკითხოთ. რა მდგომარეობაშია ჩვენი საცავი?

– ფილმის ნეგატივები დღემდე მოსკოვში ინახება. ჩვენ არ გვაქვს საცავი. ხელისუფლების ხელშეწყობითა და თანხმობით ჩვენ დავიწყეთ საცავის მშენებლობა, თუმცა ეს პროცესი მალე შეჩერდა. დღეს ამ შენობაში ტელეიმედია განთავსებული. ჩვენ არ გვაქვს ნეგატივის სცავი. მე არ ვიცი რა ბედი ეწევა იმ ნეგატივებს, რომლებიც გადაღებულია თავისუფალ საქართველოში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ.

– და თუ რეჟისორმა წინასწარ იცის, რომ შეიძლება მისი ფილმი დაზიანდეს და არა აქვს გარანტია, რომ ის დაცული იქნება, მაშინ რა აზრი აქვს მის გადაღებას ?

– გეთანხმებით, ამ კითხვას მეც დავსვამდი… უბრალოდ რჩება პოზიტივი, გადააქვთ მაგნიტურ ფირზე ფილმი და ასე ინახავენ. დღეს ფილმების ნაწილი ინახება ლაბორატორიაში და ეჭვი მეპარება რომ იქ „ინახება“. ამაზე უნდა იზრუნონ კონემატოგრაფიის კავშირის წევრებმა, კულტურის სამინისტრომ, ხელისუფლებამ, კინოსტუდიამ, რადგარ ეს ლაბორატორია მაინც კინოსტუდიის საკუთრებაა და საერთოდ, ყველა თაობის ადამიანმა.

-რატომ ვერასოდეს მოხერხდა, რომ სხვადასხვა თაობის რეჟისორები, მიუხედავად განსხვავებული მოსაზრებებისა, გაერთიანებულიყავით და ამგვარი პრობლემები ერთობლივად გადაგეჭრათ?

– გათითოკაცებულები ვართ და ეს არის ჩვენი პრობლემა. საერთოდ, ნიჭიერი ადამიანები ძნელად ერთიანდებიან. რადგან ნიჭიერი ადამიანი ინდივიდუალია და თავისი იდენტობის შენარჩუნება სურს.

ზოგადად, ჩვენში ბავრი რამის დეფიციტია, მაგრამ ყველაზე დიდი დეფიციტი სიმართლის დეფიციტია. ის ხელოვანი, რომელიც „სასახლის კარზე“ ტრიალებდა და ვისაც სიტყვა ეთქმოდა, ასევე ბენეფიციარებს, რომლების საკმაოდ სოლიდურ დახმარებას იღებდნენ, – მოთხოვნებს არ დააყენებდენ, თორემ ერთიანობა და მართალი პროტესტი თავის ნაყოფს აუცილებლად გამიოღებდა.

-ახალგაზრდა რეჟისორებზე რას იტყვით, ბოლოდროინდელი ფილმებიდან რომელს გამოარჩევდით?

-სამწუხაროდ ბევრი ფილმი დამრჩა უნახავი. რაც ვნახე მათში გამოვარჩევდი გ. ოვაშვილის „გაღმა ნაპირს“, ლ. კოღუაშვილის „ქუჩის დღეებს“, ზ. ურუშაძის „ მანდარინებს“. ეს უკანასკნელი ცალკე გარჩევის საგანია. მე მახსენდემა მოჭადრაკე ფიშერი, რომელიც ძალიან გამოცდილ მოჭადრაკეებთან თამაშობდა ძალიან მარტივი, – თითქოს, მარტივი სვლებით, მაგრამ იგებდა პარტიებს. რატომ გავიხსენე ურუშაძის ფილმთან ეს ისტორია. ფილმი კარგია, მსახოიბებიც შესანიშნავად თამაშობენ, თუმცა სცენარი ორდინალური და გაცვეთილია, მაგრამ რა ხდება? – მაყურებელს, თითქოს, უკვე წარმოუდგენია როგორ განვითარდება სიუჟეტი, სცენარისტი კი ისეთ ფრაზას ათქმევინებს მსახიობს, რომ სიტუაცია აბსოლიტურად იცვლება. იცით როგორ ვითარდება ფილმის სიუჟეტი? – წყალს რომ დაასხამ მიწაზე და თვითონ პოულობს გზას.. და ამას დიდი ოსტატობა და გამოცდილება უნდა. მართლა წყალი კი არ არის… მე ვიტყოდი, რომ „მანდარინები“ აბსოლოტურად ახალი ფორმაა.

ძალიან მომწონს ასევე გელა კანდელაკი. ალბათ, არიან სხვა საინტერესო და ნიჭიერი რეჟისორებიც, მაგრამ მეტს ვერ ვიხსენებ.

-თქვენი ფილმი „ზოგი ჭირი მარგებელია“ დღეს რომ გადაგეღოთ, რა იქნებოდა მთავარი თემა?

– არა, ამ ფილმს მეორედ არ გავაკეთებ. არც მიფიქრია მისი თანემედროვე ცხოვრებაში გადმოტანა.

 რატომ? – არ შეიძლება, რომ დღესაც იყოს ზოგი ჭირი მარგებელი?

-არა, პირიქით, – თანამედროვე ცხოვრებაში ყველაფერი შეიძლება იყოს… დიახ, ყველაფერი და ყველა ფერი….

 

ავტ. ეთერ მონასელიძე

წყარო: sazogadoeba.ge

2014 წელი
Read More